B&W

Het is minder absurd dan het klinkt. Maar het maakt het er niet makkelijker op.

Ik zocht een instrument dat (goed) kan worden bespeeld zonder jarenlang naar het conservatorium te trekken en notenleer systematisch in de kronkels van m’n hersenen te laten binnensijpelen. En opeens reikte de radio me een idee aan: mondharmonica!

Geen conservatorium dus, maar wat dan wel? Een doe-het-zelf-boekje leek me – zelfkennis! – niet meteen de beste optie, dus ik vertrouwde op Google om me soelaas te bieden. Ik ontdekte dat de Muziekodroom in Hasselt een 10-delige beginnerscursus gaf en daar stond ik dan, die eerste dinsdagavond. Ik bakte er niks van. Slecht zelfbeeld zeg je? Zelfs dat potentieel feit buiten beschouwing gelaten, bakte ik er effectief niks van.

Maar het was leuk en ik wist 100% zeker dat mijn mondharmonica niet stuk is omdat de leraar er wél prachtige rifjes uit kon wringen. Een instrument met potentieel dus. Een leerling met… wel, dat zullen we nog wel zien.

Wat je graag doet, doe je meestal (uiteindelijk?) goed, dus ik ben nog altijd vastberaden. Toots, here I come… eens ik eindelijk een zuivere noot kan spelen doorheen dat verd*mde tweede gaatje.

… je raadt het al, de inmiddels vrij alombekende hype (anders zou het geen hype zijn waarschijnlijk?) heeft ook mij bereikt: Facebook. Ik spendeer daar wat meer tijd de laatste maanden omdat ik vind dat een beeld meer zegt dan 1000 woorden en dat beelden op WordPress – ook al is het verbeterd vergeleken met vroeger – een vrij omslachtig gegeven zijn. Dus: allen daarheen! In het begin is het even zoeken, maar je wordt zeker wel wegwijs en zal ontdekken dat het delen van bepaalde, simpele feiten heel makkelijk is. En ongelooflijk watvoor mensen je herontdekt die zich ook hebben ingeschreven! www.facebook.com

Toch maar even een kort update’tje hier, voor de wel érg trouwe lezers die zelfs na mijn lange periode van afwezigheid hier nog eens komen lezen.

Onze vakantie zit er bijna op. Tien dagen brachten we apart door: ik eens wat dieper in mezelf kijkende (www.dhamma.org) en Wouter… tja, andere dingen doende Zo ging hij drie dagen met kameraden naar Zwiterland (meer van Genève), nam hij de tuin onder handen en… nog zoveel meer (en af en toe ook zoveel minder natuurlijk ). Afgelopen week(onze dérde week verlof!) hebben we genoten van de simpele dingen waarvan vooral terug bij elkaar zijn natuurlijk. We absorbeerden wat zon hier en daar, spraken af met de mensjes die ons nauw aan het hart lagen (wel, een deel ervan), poetsen met behulp van Jochen z’n professionele ervaring Wouter z’n auto zodat hij blonk zoals nooit tevoren, gingen een dagje shoppen in Maastricht (KFC!), kookten samen een BBQ’tje ineen, luierden (nog) wat (meer), gingen nog eens op échte date (Wall-E is een film die je zeker moet zien!), fietsten naar Domein Kiewit om met de geiten te lachen en nog meer van dat… kortom, that’s the life!

Wat sfeerfotootjes van Zwitserland en Kiewit:

… da’s zowat een samenvatting van onze bezigheden over de laatste maand Begin mei maakten we het onder ons twee supergezellig in Vrolingen. Wat heb je meer nodig dan elkaar, een mooi, groen, bloessemlandschap om door te wandelen, mooi weer (wel, één dag van de twee dan toch…) een perfect verzorgde bed&breakfast (zeker een aanrader) en koeien?

Oh, en een nieuwe tuinzetel is natuurlijk ook altijd fijn (Lees ‘nieuw’ als “oud, afgedankt stuk van mijn papa zijn zetel dat eigenlijk op weg was naar het containerpark maar een tweede leven heeft gekregen tussen ons hoopje groen en onkruid”)

Na het wandelen in Vrolingen en het vegeteren in onze tuin werd besloten dat mijn papa wel lang genoeg had gewacht op zijn kerstcadeau van vorig jaar (ja, je leest het goed) en zijn hij en ik eindelijk van de grond gegaan – letterlijk dan wel. We stegen op 11 mei vanop Kelchterhoef op, hoog boven alle bomen en alle mensjes die ons stonden uit te wuiven. Voor degenen die zich afvragen wat de temperatuur daarboven is, wel daarboven is het wàrm: het is windstil want je drijft met de wind mee én om de paar seconden wordt er een brander gebruikt om de ballon hoogte te geven – en geloof me, dat voél je. Na een uur zegen we neer en na een succesvolle landing in een wei vol uitgebloeide paardenbloemen (hooikoorts-aanval! ) genoten we nog van… wel, het nagenieten

Eindelijk

April brengt nieuwigheid…

- Mijn achterneefje Sven deed zijn vormsel – proficiat!

- Na de maartse (sneeuw-)buien waar we van mochten genieten…

… volgt er eindelijk wat meer zonneschijn! En sinds kort merken we dat des te meer in onze living door een kleine ‘interne verhuizing’. De computerhoek is van plaats veranderd zodat er 1. geen zon meer op de PC-schermen valt én 2. de living meer dan voorheen baadt in het zonlicht, zalig! Oh, en onze in-feite-oude-deur-geïmproviseerde-bureau heeft eindelijk echte poten!

- Niet te geloven dat we al meer dan een jaar samenwonen… Het lijkt langs de ene kant pas gisteren dat we verhuisden en toch kan ik het me niet meer anders voorstellen dan het nu is.

- Iets wat de meerderheid niet meteen zou verwachten: Wouter is een tijdje geleden aan het voetballen geslaan. ‘t Is te zeggen: éénmalig (in elk geval niet veel-meer-malig)… maar dat leverde wel een leuke avond én een leuke groepsfoto op van ‘de mannen’

- En we blijven bezig, zeker nu de lente ons wat extra energie geeft: op 1 en 2 mei trekken we (als verrassing van Wouter!!!) naar Vrolingen (Haspengouw) – in deze B&B. Wat quality time met elkaar, wandelen, fotootjes trekken, ons eens laten verwennen – hmmmm! Laat maar komen, die bloessems!

Oh wat hou ik van deze site: http://www.nobodyhere.com/. Een voorbeeld (voor het geval je zelf nog niet bent beginnen rondklikken) vind je hier.

Het regent, dondert en bliksemt buiten… ik zit achter de pc en luister naar spaghetti in de maak. En ja hoor, je ziet het goed: twee posts op twee dagen. Ik spendeer gewoonweg teveel tijd achter dit scherm, starend naar mijn examen voor mijn cursus ‘teksten herteksten’ dat ik gelukkig gewoon thuis mag maken. En ja, dan heb ik uiteraard de nodige afleiding nodig

Fun filled times Nog niet zo lang geleden was ik een lang weekendje in Bristol (’Brizzle’) met Annelies… Had ik dit jaar maar wat meer verlof, dan zouden zo’n buitenlandse weekendjes zeker niet zo zeldzaam zijn – maar gelukkig kan ik blij zijn met wat ik heb en geniet ik nog steeds na van Bristol (en van Annelies haar gezelschap natuurlijk ) Trouwens, wie zich afvraagt wat een Brittie in godsnaam is – Annelies haar nieuw lief heeft blijkbaar gevoel voor koosnaampjes

We trotseerden de regen tijdens ons uitstapje in Cardiff, Wales

We ontcijferden Welsh signalisatieborden (die gelukkig regelmatig omschakelden naar het Engels )

We beklommen een Bristolse berg en hadden een prachtig panoramazicht

We poseerden in volle wind

We bewonderden de typische beschilderde huisjes

We toonden aan dat ik in een internationaal bedrijf werk

We genoten van een lekker vettige pasty

We werden op een straathoek zomaar aangevallen door een piranha

We ontdekten dat Banksy weer had toegeslaan

We keken uit over de Avon (vanuit een bootje)

We trokken onze stoutste wandelschoenen aan en trotseerden de heuvelachtigheid hier en daar

We maakten het gewoonweg gezellig…

En wat bracht afgelopen week? Gelach, gevier en feestgejoel! We gingen al (ja, al…) op nieuwjaarsuitstap-slash-teambuilding met Grontmij (zie hierboven). Wat hield dat in? ’s Middags trokken we naar Tienen voor een werfbezoek zodat de niet-ingenieurs onder ons ook eens van zo’n infrastructuurwerk konden proeven. Peter, onze directeur, gaf vakkundig en passioneel uitleg (Voor degenen die het niet weten: Grontmij is een studiebureau met ingenieurs die projecten uitwerken in het kader van infrastructuur; nieuwe wegen, nieuwe pleinen, nieuwe openbare complexen, maar ook rioleringen en waterzuiveringsstations etc)

Daarna zetten we koers naar Leuven waar we Inbev bezochten – wel leuk om dat goud-granengoedje eens in die overmaatse ketels te zien kolken Hierna hadden we nog wat tijd te vullen voor de crème de la crème-activiteit van de avond, dus gingen we in een vrij claustrofobisch zaakje in Leuven bowlen (en oh wat was ik weer slecht).

’s Avonds kwamen onze partners ons vergezellen en trokken we te water – ‘t is te zeggen: we gingen aan boord van een heuse kookboot (La Coquerie). Concept? Simpel: u trekke een strootje en begeve u vervolgens naar één van de vier kookeilanden in een gemixte groep. Vervolgens: recepten doornemen en (onder begeleiding) koken maar! Zelf ravioli maken (from scratch), gambaspiesjes, zoete-peren-taart, pompoensoep deluxe, gefrituurde Camembert, noem maar op. Echt schitterend – zéker een aanrader voor groepsactiviteit/teambuilding. En ja, gelukkig was het eten lekker, want het was ons eigen avondmaal

Misschien moet ik hier eens wat meer (of nog wat meer, ‘t is maar hoe je het beziet) onzin posten:

Méér? Op WijfZonderLijf.be natuurlijk…

Voor de rest een korte samenvatting: op zowel Wouter’s als mijn werk is alles dik in orde. De jaarlijkse evolutiegesprekken zijn achter de rug en we hebben ons plekje wel goed gevonden.

Wouter is begonnen met joggen en ik… begin misschien ooit wel met buikspieroefeningen… ofzo

Voor de rest komt er voor mij nog een tripje naar Bristol aan, van 29 feb – 2 mrt, alwaar ik Annelies drie daagjes gezelschap ga houden – en vice versa. We zijn van plan een dag naar Cardiff (hoofdstad van Wales) te sporen en de dag erna trekken we waarschijnlijk naar de markt in Bristol, op zoek naar raketsla (hebben ze dat hier ook?).  De Wanderlust is mij is weer duidelijk aanwezig, dus de vlucht naar dit eiland komt als geroepen.

That’s all for now, so long folks.

We hebben het dit jaar niet veel mensen rechtstreeks gewenst, daarom bij deze: een heel gelukkig nieuwjaar aan jullie allemaal!

Waarom we niet meer tijd hebben kunnen nemen om dat te doen? Wel… ‘the old year went out with a blast’ zeggen ze wel eens. Bij ons viel dat op 30 december vrij letterlijk te nemen. Dat was de datum waarop onze mazoutketel besloot dat het welletjes was geweest na 30 jaar dienst. Die zondagochtend stond onze buurvrouw opeens op onze stoep met de boodschap ‘ik heb de brandweer gebeld’. Het gevolg: drie brandweerwagens en Wouter, ik, onze buren en zowat de hele straat in pyjama/kamerjas/rap aangeschoten kleren op straat, kijkend naar de zwarte rook die uit onze schouw gutste.

Wat er door je heengaat op zo’n moment? Niet veel en tegelijk ontploft je hoofd bijna… alles gebeurt in een waas en opeens ben je een uur verder en komt een brandweerman naar je toe: “Alles is in orde, er is iets blijven branden in de mazoutketel waardoor die vanbinnen in brand is geschoten. Alles is uitgezet en uitgelucht.” Uitgelucht? Fijn. Uitgezet? Minder… Die bewuste dag was het nog enkele graden boven het vriespunt, dus op zich was er nog niet zo’n probleem. De dagen erna zakte de temperatuur echter tot onder het vriespunt en geloof me… we hebben het nog nooit zo koud gehad. De week is geëindigd in het aankloppen bij onze ouders, om toch tenminste niet de hele dag te hoeven zitten bevriezen.

Maar ‘all’s well that ends well’. We hebben een nieuwe mazoutketel (én een nieuwe boiler én een nieuw stuk voor de spoelbak van het toilet – gewoon ter illustratie van de blijdschap die onze verhuurders deze maand ten dele is gevallen ) en we zitten weer heerlijk warm in ons huisje

De week voor het hele brandweer-avontuur trokken we onder ons tweetjes naar Oostende. Wat doelloos kuieren, lekker eten, wat meeuwen op gevoelige plaat vastleggen… romantisch

En na de blast waarmee het oude jaar uitging, was er de blast waarmee we 2008 inluidden. Het thema dit jaar: ‘Hollywood’. Wouter, Jochen en Gert gingen als John McClain (Die Hard), Dirk en zijn Cindy kwamen als Jack Sparrow en Elisabeth Swann (Pirates of the Caribbean), Nick als FBI-er (gepersonaliseerde badge en al) en de rest van ons hield het bij een glamour-achtig, onbestemd iets Feesje!