Sirene-stilleven

Op de netjes beklinkerde parking van het werk. Aan het bestuurdersportier van de (bedrijfs-)auto, sleutel in de hand, klaar om eventjes iets te gaan afgeven, zo’n drie kilometer verderop. Het is druilerig en ik sta als een monnik van onder mijn kap voor me uit te staren.

Op het kruispunt waar ik op uitkijk, twee auto’s en een vrachtwagen. De auto’s als lege blikken erwtensoep, verfomfaaid, klaar om bij het vuilnis te zetten. Eén is kromgebogen, met een inkeping die lijkt veroorzaakt te zijn door een paal, de andere balanceert op z’n zij, bestuurdersdeur nergens te bespeuren. Het lijkt wel een stilleven van politiecombi’s, brandweerwagens, de M.U.G., een ambulance, een agent die met zijn feloranje helm het verkeer staat te regelen. Mensen, ondersteund zittend op de berm, wezenloos voor zich uit starend, een moedeloze blik. Dit is voor hen geen dag zoals een ander. Maar in feite is het gewoon weer een zoveelste auto-ongeluk. Iets dagelijks, juist? Dat weten we toch allemaal. Weer eentje in de rij, niks uitzonderlijks.

En toch gaat het even door je heen. Die sleutel in je hand, dat alledaags tochtje dat je te wachten staat. Ik stap in de auto, zorg dat alle ruiten vrij zijn van water en damp. Dat mijn spiegels goed staan en ik – uiteraard – mijn veiligheidsgordel draag. Achteruit op de parking, uitrijden, dat eerste kruispunt op, met in m’n ooghoek het stilleven.

“Er is een ongeval gebeurd op de E40 richting Brussel…”. Op elke andere dag gaat het aan je voorbij, net zoals de talloze auto- en verzekeringsreclames. Vandaag toch even niet. Zodadelijk de radio opzetten, eens zien hoe het bericht me in de oren zal klinken.

Wijsheidjes

Lief, zeemzoet, wereldwijs, grappig, recht-voor-de-raap, nobel Loesje

Vier jaar

Time flies when you’re having fun.

x

Kriebel

Een klein kuchje, het grijpen naar een papieren zakdoekje, het optrekken van je neus, een muntje uit de verpakking wrikken om vervolgens vakkundig in je mond te mikken, een nies, een neus die loopt en verstopt is tegelijk, waterige ogen, een rauwe, pijnlijke keel. Et voila. Eén kant en klare verkoudheid, ontstaan op één enkele dag, zo lijkt het wel.

De herfst loert om de hoek en het is te merken. ’s Morgens die dikke sjaal op de fiets, maar een nog niet te dikke jas of je riskeert nat van het zweet aan te komen. De natuur die eruit ziet alsof ze nog een flinke scheut zon aankan, maar die stilaan ook al wat andere kleuren begint tentoon te stellen. De kinderen die niezend en snuitend van de schoolbus stappen.

Momenteel geniet ik ervan – terug lange mouwen, kleren die dus ‘herontdekt worden’, een Fa-droog gevoel onder de oksels, het niet-bestaande risico op zonne-allergie.

Maar mezelf kennende is dit gevoel maar van érg korte duur – extra aangewakkerd door die instant-verkoudheid.

November – dan is het terug warm! Voor twee weekjes tenminste, op vakantie…

Hmmm, vakantie…

Trouwen is houwen

xx/xx/2010. Onze trouwdatum! Yep, je leest het goed, we hebben nog altijd geen datum omdat het tot nu toe een mysterie blijft waar we ons trouwfeest het best kunnen organiseren.

We dachten big and bold (atomium), simpel en bescheiden (tent), ongewoon en gewaagd (tuikabelbrug) en nog zoveel andere dingen… maar aangezien het nog een beetje organisatorisch en financieel leuk moet blijven, wordt het voorlopig niets van dat alles. Absurde prijzen, bureaucratie,… de locatiemarkt is nieuwe huis-eigenaars niet gunstig gezind (tips zijn erg welkom)!

Oh ja, we hebben samen een huisje gekocht Zomaar even tussendoor, Olmenstraat 38 in 3500 Hasselt (Runkst) is vanaf december helemaal van ons!

Trouwen is houwen zeggen ze wel eens (vaak), en da’s waar op vele manieren. Natuurlijk van elkaar houwen om zo’n grote stappen te zetten. Evident. Je rustig houwen tijdens een nieuwe manier van samenleven en -werken; je discussieert ineens over (tien-, honderd-)duizenden euro’s, je kijkt naar je toekomst op een heel andere manier. Houwen van wat drukte om alles rond te krijgen, plus in november nog een grote reis in het vooruitzicht. Houwen van het huidige leven simpelweg, en nog ergens energie overhouwen om te blijven lachen en genieten zoals voorheen.

Bring it on!

(Trouwens, sinds ik mijn partner in crime offbeatbride.com heb, ben ik potentiële bridezilla-af . Biedt véél inspiratie voor een ‘feel’ die volledig bij ons past )

Smoelschuiven

Het is minder absurd dan het klinkt. Maar het maakt het er niet makkelijker op.

Ik zocht een instrument dat (goed) kan worden bespeeld zonder jarenlang naar het conservatorium te trekken en notenleer systematisch in de kronkels van m’n hersenen te laten binnensijpelen. En opeens reikte de radio me een idee aan: mondharmonica!

Geen conservatorium dus, maar wat dan wel? Een doe-het-zelf-boekje leek me – zelfkennis! – niet meteen de beste optie, dus ik vertrouwde op Google om me soelaas te bieden. Ik ontdekte dat de Muziekodroom in Hasselt een 10-delige beginnerscursus gaf en daar stond ik dan, die eerste dinsdagavond. Ik bakte er niks van. Slecht zelfbeeld zeg je? Zelfs dat potentieel feit buiten beschouwing gelaten, bakte ik er effectief niks van.

Maar het was leuk en ik wist 100% zeker dat mijn mondharmonica niet stuk is omdat de leraar er wél prachtige rifjes uit kon wringen. Een instrument met potentieel dus. Een leerling met… wel, dat zullen we nog wel zien.

Wat je graag doet, doe je meestal (uiteindelijk?) goed, dus ik ben nog altijd vastberaden. Toots, here I come… eens ik eindelijk een zuivere noot kan spelen doorheen dat verd*mde tweede gaatje.

Merk-bio?

Zouden hier nog ooit leeslustigen terechtkomen? Het is lang geleden, maar ik ben er weer. Alles heeft een keerzijde, en die van Facebook is dat m’n schrijfkriebel niet gekrabd wordt… wat niet wilt zeggen dat ik er niet meer geregeld op te vinden ben.

Boodschappen doen (let op: dit is iets volledig anders dan ’shoppen’) heeft me nooit erg geboeid. Hoewel, als je die klus met z’n tweeën kan klaren wordt het best een gezellige bezigheid, vind ik. Natuurlijk is ook hier weer die keerzijde: de discussie over de aankopen. Over het ‘wat’ moet niet worden geredeneerd, daar zorgt het (nee, niet door mij) vakkundig opgestelde boodschappenlijstje voor. Over het ‘welk’… wel, daar durven we nogal eens over palaberen. Wouter houdt van merken omdat hij die linkt aan kwaliteit (of is het omgekeerd?). Ik hou – met enkele uitzonderingen – van merkloze producten omdat ik die link aan budgetvriendelijkheid. Daar gaan we dan. Wie er meestal de trofee in de wacht sleept? Wouter zal je waarschijnlijk zeggen dat ik dat ben, ik ben eerder van mening dat het varieert

Nu, onlangs zagen we de film ‘The Day The Earth Stood Still’. Geen topper qua Hollywood-vermaak, maar in feite een loeiharde moraliserende oproep om milieubewuster te leven… wat op zich natuurlijk niet mis is, alleen al gezien het feit dat ze ze in de media mooi hebben kunnen camoufleren als spetterende science fiction-flick die Wouter graag wou zien. En ik werd (mede daardoor, tenminste) aan het denken gezet. Waarom kopen we eigenlijk geen bio-producten? Ja, ze zijn duurder, maar als ik soms zelfs merkproducten overweeg/koop, waarom zouden we dan niet evenveel/een beetje meer geld steken in milieu-verantwoorde producten? Het maakt wel degelijk een verschil in onze leefwereld…
Zo gezegd, zo gedaan. Onze voorbije grote inkoopbeurt gebeurde onder dat motto en ja, het was te zien aan het bedrag onderaan het kasticket. Maar de biologische eitjes smaken, de appels smaken zoals die uit de achtertuin van m’n tante en zijn niet meer schrikwekkend rond en gewaxt, mijn geweten is gesust en onze portefeuille… welja, die is ietsje lichter, maar we zullen dan maar optimistisch zijn en denken dat het ook weer minder energie kost om die mee te slepen.

Hieronder wat sfeerfotootjes van de afgelopen maanden: ons champagneweekend met Wouter z’n collega’s, ons verlengd weekend in Amsterdam, Wouter’s 27ste verjaardag, Korneel-met-wintervacht, Kerst, de nieuwjaarsbarbecue, en nog enkele ditjes en datjes…

Facebook

… je raadt het al, de inmiddels vrij alombekende hype (anders zou het geen hype zijn waarschijnlijk?) heeft ook mij bereikt: Facebook. Ik spendeer daar wat meer tijd de laatste maanden omdat ik vind dat een beeld meer zegt dan 1000 woorden en dat beelden op WordPress – ook al is het verbeterd vergeleken met vroeger – een vrij omslachtig gegeven zijn. Dus: allen daarheen! In het begin is het even zoeken, maar je wordt zeker wel wegwijs en zal ontdekken dat het delen van bepaalde, simpele feiten heel makkelijk is. En ongelooflijk watvoor mensen je herontdekt die zich ook hebben ingeschreven! www.facebook.com

Toch maar even een kort update’tje hier, voor de wel érg trouwe lezers die zelfs na mijn lange periode van afwezigheid hier nog eens komen lezen.

Onze vakantie zit er bijna op. Tien dagen brachten we apart door: ik eens wat dieper in mezelf kijkende (www.dhamma.org) en Wouter… tja, andere dingen doende Zo ging hij drie dagen met kameraden naar Zwiterland (meer van Genève), nam hij de tuin onder handen en… nog zoveel meer (en af en toe ook zoveel minder natuurlijk ). Afgelopen week(onze dérde week verlof!) hebben we genoten van de simpele dingen waarvan vooral terug bij elkaar zijn natuurlijk. We absorbeerden wat zon hier en daar, spraken af met de mensjes die ons nauw aan het hart lagen (wel, een deel ervan), poetsen met behulp van Jochen z’n professionele ervaring Wouter z’n auto zodat hij blonk zoals nooit tevoren, gingen een dagje shoppen in Maastricht (KFC!), kookten samen een BBQ’tje ineen, luierden (nog) wat (meer), gingen nog eens op échte date (Wall-E is een film die je zeker moet zien!), fietsten naar Domein Kiewit om met de geiten te lachen en nog meer van dat… kortom, that’s the life!

Wat sfeerfotootjes van Zwitserland en Kiewit:

Out, about and high up into the sky

… da’s zowat een samenvatting van onze bezigheden over de laatste maand Begin mei maakten we het onder ons twee supergezellig in Vrolingen. Wat heb je meer nodig dan elkaar, een mooi, groen, bloessemlandschap om door te wandelen, mooi weer (wel, één dag van de twee dan toch…) een perfect verzorgde bed&breakfast (zeker een aanrader) en koeien?

Oh, en een nieuwe tuinzetel is natuurlijk ook altijd fijn (Lees ‘nieuw’ als “oud, afgedankt stuk van mijn papa zijn zetel dat eigenlijk op weg was naar het containerpark maar een tweede leven heeft gekregen tussen ons hoopje groen en onkruid”)

Na het wandelen in Vrolingen en het vegeteren in onze tuin werd besloten dat mijn papa wel lang genoeg had gewacht op zijn kerstcadeau van vorig jaar (ja, je leest het goed) en zijn hij en ik eindelijk van de grond gegaan – letterlijk dan wel. We stegen op 11 mei vanop Kelchterhoef op, hoog boven alle bomen en alle mensjes die ons stonden uit te wuiven. Voor degenen die zich afvragen wat de temperatuur daarboven is, wel daarboven is het wàrm: het is windstil want je drijft met de wind mee én om de paar seconden wordt er een brander gebruikt om de ballon hoogte te geven – en geloof me, dat voél je. Na een uur zegen we neer en na een succesvolle landing in een wei vol uitgebloeide paardenbloemen (hooikoorts-aanval! ) genoten we nog van… wel, het nagenieten

Lente! Spring! Printemps!… -achtig

Eindelijk