The Times They Are A-Changin’

Natuurlijk verandert er vanalles, voortdurend toch?

Dit jaar is ‘verandering’ echter het hoofdthema in ons leven. Uit het boeddhisme (en vele andere godsdiensten daarbij) gegrepen: “Niets is permanent”. En da’s goed, juist? ’t Is niet omdat het niet permanent is dat het niet beter kan worden. Het kan ook slechter worden, maar daar leren we weer uit en daardoor hebben we weer een drijfveer om het beter te maken of anders te bekijken. Al is dat niet altijd gemakkelijk. En ook niet altijd leuk. Maar we doen ons best. 

Een beetje te abstract? 🙂

Onze trouwdagen krijgen (voortdurend een andere) vorm! De fotografie, muziek, locatie en zelfs onze huwelijksreis (San Francisco, here we come!)… liggen vast. Nu begint het “echte” werk, waar het feitelijk om draait. De ceremonie, de leuke doch belangrijke kleinoden die niet zoveel op voorhand moeten: onze ringen, de uitnodigingen, wat hebbedingetjes, de kriebels omdat het niet meer ‘volgend jaar’ is dat we trouwen, maar ‘over een dik half jaar’. Zes maanden!

Verbouwen. Da’s ook nog zo’n project. Huidige fase: afbraak en bestellingen van de nieuwigheid. Er heeft al heel wat aan moeten geloven. De living, de keuken, en nu de badkamer. De nieuwe keuken is alvast besteld, we wachten op het bestellen van vloer totdat we echt onze gading vinden. En ondertussen breken we verder af wat los en vast zit (en we proberen te laten staan wat in feite niet afgebroken moet worden).

Onlangs kreeg ik (B) het nieuws dat mijn veilig nestje op het werk uiteengerafeld wordt. Ik heb het geluk elke dag door een warme groep collega’s omsingeld te zijn – voorlopig nog. Omdat het studiebureau waar ik elke dag naartoe peddel een ander heeft overgenomen, krijgen we de keuze: met ons vijftienen opgeslokt worden in een groep van 120, of emigreren naar een andere vestiging, zij het Leuven, Mechelen, (Gent, Brugge, Zaventem, Gent),… Ja, het is begrijpelijk, met zo’n kleine groep zelfstandig proberen te functioneren terwijl er een team van 120 beschikbaar is voor kennisdeling, is niet productief. We snappen het allemaal. Maar het maakt het er niet leuker op. Die gaat naar daar, die naar ‘de andere’ daar, en die naar ‘de nóg andere’ daar. En ja, we gaan elkaar uit het oog verliezen, zo verspreid over België. Maar we gaan ook contact houden. We zien wel. Aan degenen die dit lezen – you know who you are – ik vond het verschrikkelijk leuk om tweeënhalf jaar met jullie te hebben doorgebracht! Op de trein naar Leuven, elke dag, zal ik aan jullie blijven denken. Een nieuwe uitdaging (ik klink als een uitzendconsulent) in eigen bedrijf – verfrissend?

In september beloven we liefde en trouw ‘in sickness en in health’ – en dat kunnen we momenteel al in praktijk zetten. Niet ten op zichte van elkaar gelukkig, wel ten opzichte van W zijn mama, die momenteel in Gasthuisberg ligt en voor de veel-te-veelste keer onder het mes moet. We duimen en denken en hopen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s