Anicca, dukkha, anatta…

Mijnheer De Aannemer liet zich gisteren zien.
Hij belde aan en de komende uren werd er op de benedenverdieping een hele hoop werkmateriaal door het venster naar binnen gedragen. Daarna werd er duchtig op de muren gekrabbeld. Grappig om te zien waar er binnenkort een reeks stopcontacten zal zijn, een waterleiding, een deur, of een stuk muur minder of meer.

De krijt-(potlood-)lijnen zijn uitgezet – donderdag begint De Aannemer er effectief aan. Het gebruik van hoofdletters, zeg je? Noem het een soort ludiek bijgeloof dat als ik hem ophemel, hij fantastisch werk zal verrichten en dat in een mum van tijd.
Ja, wat eind april was, werd half mei en half mei werd 20 mei. Daar gaan we toch voorlopig van uit. In elk geval: we staan samen met hem in de startblokken van de (her-)opbouw van ons huisje!

Ik voel me momenteel een beetje alsof ik in de tax free zone van de luchthaven zit (even buiten de aswolkperiode gerekend). Zeg maar: een soort van niemandsland, een vacuüm waarin je je bagage en voorbereidingen verplicht achter je gelaten hebt. Je kunt er wat rondkuieren, kijken naar de mooie vliegtuigen, dromen van de toekomstige reis die nu wel heel dichtbij is. Maar wanneer je exact kan vertrekken, dat kan je zelf niet beslissen. Je hebt op dat punt niet meer veel in de hand en wordt eigenlijk – zo voel ik het toch altijd aan – heel erg verplicht in het ‘nu’ te leven. Sommigen vinden dat irritant, worden ongeduldig, beginnen zich zorgen te maken over of hun koffer wel alles bevat wat ze nodig hebben. Anderen hunkeren met een haast pijnlijke passie naar de zon of juist de sneeuw of het water waarin ze zich binnenkort zullen bevinden.

Mens dat ik ben, zijn beide me helemaal niet vreemd… maar tegelijk kan ik ook genieten van een verplichte leegte en het me overgeven aan ‘de stroom van het leven’ (met het risico op nogal diepzinnig worden). Op dit moment voelt die kabbeling best aangenaam, na langzaam maar zeker de raad van een goede vriend te hebben opgevolgd: “Het doet pas pijn als je je verkrampt vasthoudt, als je je verzet tegen verleden of toekomst – laat los!” 

Een hulpmiddel om dit nog beter te kunnen doen, is er over een kleine drie weken. Dan geniet ik (deels samen met Wout) van een sabbat-weekje, tussen twee jobs in. Even alles op een rijtje zetten. “Nu kan dat nog”, zeggen ze. “Van job wisselen, bedoel ik. Eens je kinderen hebt denk je wel twee keer na.” Het is niet alsof ik nu niet twee (of drie, of vier…) keer heb nagedacht, maar er zit iets in – de grond van elk cliché. Dit is de tijd om er proberen achter te komen hoe ik geld wil verdienen. En de ideale tijd om alvast te leren loslaten – lieve collega’s, verbouwingen die sowieso niet zullen lopen zoals gepland, hier en daar verwachtingen die niet worden ingelost, dromen die maar geen vorm lijken te krijgen…

En nu maar hopen dat tijdens mijn sabbat-week, waarin ontspanning hoogtij zal vieren, De Aannemer mij godganse dagen zal trakteren op geklop, gebreek, geslijp, gehamer en geboor. We shall see.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s