Iets meer dan een jaar geleden…

“Wouter, laat me nu toch zélf de papieren zakdoekjes uit de handbagage nemen! Het is lief dat je me alles wil aangeven, maar dit kan ik echt wel zélf hoor!”

14 juli 2009. We zitten in London Gatwick en brengen daar de nacht door. In de vroege ochtenduurtjes nemen we het vliegtuig naar Dominica, mijn ‘moedereiland’. Om de één of andere reden mag ik niet in een radius van 0,5 meter van onze handbagage komen. Wat lastig is, want we hebben maar één rugzak voor ons twee.

Voor we vertrokken zei een vriendin: “Volgens mij gaat hij je ten huwelijk vragen.” Ik moest toegeven dat het idee ook al in me opgekomen was. Maar Wouter die mij ten huwelijk zou vragen, dat zou met een ring gebeuren. En Wouter die een ring naar de andere kant van de wereld zou smokkelen? De kans leek me klein tot onbestaande, met een vriend die niet zo graag voor verrassingen komt te staan.

En er zijn mensen die me niet geloven als ik het zeg, maar nee: ik had niét in de gaten dat de ring in de rugzak zat. Ik focuste me eerder op Wout zijn bizarre gedrag en dacht bij mezelf: “Ja hoor, elke keer dat we reizen leren we toch weer een ander kantje van elkaar kennen.”

Na uren vliegen en opnieuw een overstap, staan we de volgende dag in onze Calibishie Lodge. We zien de duisternis bijna letterlijk vallen en zijn opgelucht dat onze reis goed is verlopen. We zijn er ‘op tijd’ geraakt, al onze bagage is er en ik heb op m’n tanden kunnen bijten om niet fel in discussie te gaan over Wouter z’n overbeschermdheid over de rugzak. “Maar dat moet nu toch gedaan zijn”, denk ik stiekem: “Nu de reisstress achter de rug is, is het toch wel tijd dat hij zich ietsje minder krampachtig vasthoudt aan dat ding.”

“Ga daar eens staan en doe je ogen dicht.”

Huh? Ik voel nattigheid. Het is de manier waarop hij het zegt. Nee toch?

Het leek minutenlang te duren (door een immense worsteling met een strikje en een doosje, bleek achteraf)… “OK”. Ik doe m’n ogen open en de volgende momenten zijn eigenlijk vrij wazig… Wouter, op één knie, een ringdoosje met een ring zónder steentje (yay)! Ongelooflijk. Een zenuwachtige breed-grijnzende: “Wilt ge met mij trouwen?”

“Méént ge dat?” “Ja!!!”

Advertenties

»

  1. En wij die hier zaten te wachten op een berichtje met het goede “nieuws”! Wat had ik toch op mijn tanden moeten bijten die laatste paar weken voor jullie vertrek. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s