Vierde dimensie

Tijd krijgt een extra dimensie (of misschien beter: de dimensie ervan wordt duidelijker voelbaar) tijdens zwangerschap. Zo is dat voor mij alleszins. De eerste weken gingen bijzonder traag. Ik was 6 weken zwanger. En de dag erna nog steeds. En die erna nog steeds. En nog steeds. En enkele dagen verder was ik bijna 7 weken, maar toch nog niet heus. Pfff… En toen was ik 7 weken op de kop, maar stond ik nog zo enorm ver af van die ‘veiliger’ 12 weken. Het duurde heel, heel, lang. Tergend lang.

En ineens: 12 weken. En toen ineens 15. En ik weet bij wijze van spreken zelfs niet meer hoe ik van 15 naar 20 ben geraakt en van 20 naar 30. Derde trimester, hallooo?

En nu, op 34 weken begint er weer verandering op te treden. Het vliegt noch kruipt. Door mijn inwendige klok, maar ook door de uitwendige reacties van de buitenwereld.

De buitenwereld bekijkt mijn buik, vraagt hoe lang ik zwanger ben en reageert haast zonder uitzondering met: “Niet meer zo lang, spannend!”. Ikzelf heb daar een dubbel gevoel bij. Langs de ene kant hebben ze gelijk: het kàn nu snel gaan. De bevalling kan zelfs nu, op dit eigenste moment beginnen en er zou veel kans zijn dat ons kindje zonder noemenswaardige problemen kan geboren worden en een goede start kan maken. Langs de andere kant kan het nog 6, 7, zelfs 8 weken duren. Acht weken, dat zijn ongeveer 2 maanden! Zit ik in een soort tijds-vacuüm waarin ‘morgen’ misschien wel heel anders gaat zijn dan de ‘morgen’ die ik me voorstel? Een soort dobbelspel waarbij je ofwel nu meteen de jackpot kunt winnen, ofwel morgen, ofwel pas over enkele weken? (‘Nooit’ is gelukkig geen optie).

Het meeste is klaar – alles wat klaar moet zijn is klaar. Behalve mijn ziekenhuis-valies, die moet ik nog maken (tot grote horror van de grootmoeders-in-spe). Waarom wacht ik daarmee? Omdat het toch nog niet realistisch lijkt. Hoewel ik weet dat ik me mogelijk vergis. Om de één of andere reden lijkt mijn lichaam nog niet te zeggen dat ik moet inpakken. Maar misschien is mijn lichaam ook gewoon een beetje geniepig en is het al in het geheim de nodige voorbereidingen aan het treffen waardoor ik geen 6 weken meer moet wachten. Misschien toch maar eens die tas pakken.

En ondertussen wachten we, dus. Maar ook weer niet echt, we leven gewoon door. Ik hoop vooral dat de huidige dimensie niet opnieuw omslaat in kruipen. ‘Ze’ zeggen me thans dat die kans er inzit…

Advertenties

»

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s